Isaksen Dáidda

Bajásšadden davvin, muhto dál rávisolmmožin – mun ásan gávpogis. Nu, duohtavuođas, in mun gal, go ođđasit árvvoštalan – muhto mun in leat guhkkin eret doppe, lea unnit go diibmobeale vuodjin gávpogii. Lean dáppe dávjá, oaivvildan.

Mun lean gávpoga sámiid searvvi jođiheaddji. Dat lea ártet bargu, mii mu mielas lea hui čáppa bargu ja maid lossat muhtumin. Mus lea issoras beroštupmi sámi servodahkii, siskkildas dolla maid ii sáhte jáddadit, vaikko dovddan iežan beare olu. Menddo olu sápmelaččas. Eará háviid beare unnán. Mun in lea stereotyippalaš ieš, ja láhpiimet ollu daruduhtimii. Biro, man ártegis lea leat sápmelaš.

Mun masá divttán iežan kultuvrra mannat. Dát ii lean dihtomielalaš válljen, muhto mus lei traumáhtalaš bajásšaddan, ja gosa fárrejin, ii lean mihkkege mii doalalii mu ruovttoluotta. Min ruovttus lei measta dárogiella goitge? Eai, mu kultuvra bođii mu mielde deike, guhká čihkkojuvvon.

Sámi ruohttasiid eanan. Dovden iežan ruovttus.